Lente je houd hoop

Wat als er tussen de zinnen van

dit gedicht geen komma’s staan

het gedicht niet met een punt wordt

afgesloten maar alles open staat

Wat als ik het niet meer kan,

het uitten van mijn gevoel

zover wil ik het echter niet laten

komen, covid 19 heeft lichamelijk

nog geen vat op mij

De storm raast tot nu toe alleen

In mijn hoofd

corona treft mild al een geliefde

en haar gezin

ik verzet mijn zinnen, laat de

woorden los

De intens mooie lente is begonnen

en die laat zich niet stoppen,

door ziekte, zie het als een

cadeautje en lente je thuis met de

ramen open, in je tuin of op het balkon

maar lente je en houd hoop!

foto: Sander Snijders

Lente me

Lente me

Het is lente

Maar het wintert

In mijn hart

Lente me

De zon wil  stralen

Maar de regen

Houd haar tegen

De wind is gaan liggen

Heeft onderweg al

Genoeg schade

Aangericht 

Lente me de kilte weg

En ik zomer je

Hou van je

En haal het donker weg

Lente me

Boeket

Iets in mij is altijd kind gebleven

dat graag bloemetjes plukte voor

oma of mama, ook had ik ze voor

jou graag geplukt

maar ik heb het opgegeven

want ik heb geleerd dat zelfs

een plantenleven telt

de bloemen laat ik met rust en

koop ze nu met wortels en al

maar ach, bij gelegenheid smokkel

Ik wel eens en haal ze bij

een bloemenstal

De angst voorbij

Tel geen jaren

ook geen dagen die

zijn al voorbij

Tel slechts de uren,

niet die duren

maar die snel

passeren

Tel mijn zegeningen

en mijn krachten

hoe ik in het leven sta

Droom van morgen

niet te ver, bewust,

vooruit

Keer naar binnen

sluit mijn ogen

en fluister zacht

Dankjewel dat ik weer

In mijzelf geloven mag

de angst voorbij

Dichterbij

Dichter dan dit,

omringd door vergezicht

niet meer kijken wat achter me ligt

toog ik me naar voren

vraag niet meer waarom,

omdat ik de waarheid niet wil horen

Versmoord verstand, loze woorden

nietszeggende leugens, gekleurd door strijd

het niet willen en kunnen opgeven

Er is zoveel en de wil is groot

om er bij te horen

gevoel zegt nee, verstand schreeuwt ja

ik weet wel hoe het hoort,

dat je iemand aan moet kijken als

je praat

ogen mogen niet wijken, ook al wil je het

liefste zwijgen

opgaan in dagdromen mijn idioom van

geluk, weg van de maalstroom van

hoe te handelen

wat er van je wordt verwacht

Ik schik me, telkens weer, ook nu,

slik braaf mijn medicijn, ga op tijd naar bed,

drink zelden wijn of iets waar alcohol

In zit grijp naar niets maar iets is wat me pakt

gooit mij met volle kracht terug op aarde

Ik heb je nodig lief, ik kan het niet alleen

Dromen aan Zee

wolkenwaan is 

waar ik in vlucht

droom een 

ander bestaan

tot de zee mij

wakker kust

Salix babylonica

bladeren tasten de aarde

treuren boven het water

waar de wilg groeit naar

groen, de tranen voorbij

spiegelend creëert hij

een werkelijkheid

stevig geaard, wortels

reiken tot diep onder

de grond

toch hangen zijn takken,

lijkt hij te treuren

omdat hij

natuurgetrouw niet

anders weet en kan

en wij het zo nodig

een naam moeten geven