Omarming

 

ik leer de stilte dragen

accepteer de leegte die je

achterliet

jij woont nu in het missen

in het diepste deel van mij

 

ik laat je los met vertrouwen

dat jij ergens op me wacht

er is geen einde aan de liefde

geen vaarwel voorbij

ik leef met jou in mij

Jasmijn

       Een geur zo zoet als haar omhelzing

de bloemen wit en licht

alsof zij zachtjes ademhaalt

door de bloemblaadjes heen

 

Geen woord hoeft nog gezegd vandaag

het is natuur die spreekt precies op dit moment

zoals zij ooit in ons leven was

en nog steeds in volle bloei bestaat

 

Ik ben stil vandaag maar niet alleen

de dood nam haar, maar niet haar wie ze was

de jasmijn bloeit altijd op haar sterfdag

 

 

♥︎ Joyce Schipper

 

 

Muziek

Muziek verhaalt gevoel,

streelt pennenstreken tot een ritme

stemt zwijgend de stemmen stil

hoorbaar zacht

Soms hard brult zij de

bassen aan. Zingt over

hoogmoed en verval,

haar mening verborgen

in muzikaal geschal

Doch maakt muziek mij

immer stil, de ziel geraakt,

de juiste toon de juiste maat.

Leven is refrein, muziek

geeft ritme, geeft alles een ritme,

ook mijn zwijgen

Verandering

‘Verandering’   25 woorden

 

Moed

Begin

Loslaten

Transformeren

Heden

Vandaag

Aanpakken

Doorzetten

Aanvaarden

Morgen

Nu

Herinneren

Vertrouwen

Diepte

Lichter

Licht

Zon

Schrijven

Gedicht

Woorden

Zin

Zijn

Verandering

Stil

Open

Bewust

 

Heerhugowaard 16 november 2021

© Joyce Schipper

 

Uitdaging

Morgen

Morgen ligt in vandaag verborgen

jouw denken en je kracht, jouw zelfverzekerdheid en zelfs jouw zwakte als je die nog ervaart

Maakt dat je morgen weer sterker

bent dan vandaag 

Covid

Zwijgend dansen wij om elkaar

heen, laten ons niet plat slaan

door de hamer

maar de aantallen nemen toe

Strijden tegen iets wat geen woorden

heeft, enkel slachtoffers kent, ons

de adem belet en de vrijheid aantast

Stel dat het je dierbare treft of jezelf en

je misschien wel onwetend een ander besmet

Pas goed op jezelf en elkaar alleen

samen kunnen we het virus verslaan 

Wil je knuffels geven

Ik zie je, 

Zelfs achter het masker

Dat je glimlach verborgen 

Houd

Soms ben je boos of verbitterd 

Maar je ogen glanzen nu

En dat is goed 

Covid is wat ons tegenhoud 

Mijn knuffels krijg je nog tegoed 

Maar blijf gezond 

Want missen wil ik je niet

Gedicht geschreven voor mijn moeder

uit liefde

❤️

Wrakhout

Het blijft stil

zo stil dat ik bang ben

dat ik het vergeet 

'het' houden van 

en hopen op

Ik klamp me vast

aan wrakhout

uit het verleden

en durf niet

los te laten

Lente je houd hoop

Wat als er tussen de zinnen van

dit gedicht geen komma’s staan

het gedicht niet met een punt wordt

afgesloten maar alles open staat

Wat als ik het niet meer kan,

het uitten van mijn gevoel

zover wil ik het echter niet laten

komen, covid 19 heeft lichamelijk

nog geen vat op mij

De storm raast tot nu toe alleen

In mijn hoofd

corona treft mild al een geliefde

en haar gezin

ik verzet mijn zinnen, laat de

woorden los

De intens mooie lente is begonnen

en die laat zich niet stoppen,

door ziekte, zie het als een

cadeautje en lente je thuis met de

ramen open, in je tuin of op het balkon

maar lente je en houd hoop!

foto: Sander Snijders

Lente me

Lente me

Het is lente

Maar het wintert

In mijn hart

Lente me

De zon wil  stralen

Maar de regen

Houd haar tegen

De wind is gaan liggen

Heeft onderweg al

Genoeg schade

Aangericht 

Lente me de kilte weg

En ik zomer je

Hou van je

En haal het donker weg

Lente me

Boeket

Iets in mij is altijd kind gebleven

dat graag bloemetjes plukte voor

oma of mama, ook had ik ze voor

jou graag geplukt

maar ik heb het opgegeven

want ik heb geleerd dat zelfs

een plantenleven telt

de bloemen laat ik met rust en

koop ze nu met wortels en al

maar ach, bij gelegenheid smokkel

Ik wel eens en haal ze bij

een bloemenstal

Dichterbij

Dichter dan dit,

omringd door vergezicht

niet meer kijken wat achter me ligt

toog ik me naar voren

vraag niet meer waarom,

omdat ik de waarheid niet wil horen

Versmoord verstand, loze woorden

nietszeggende leugens, gekleurd door strijd

het niet willen en kunnen opgeven

Er is zoveel en de wil is groot

om er bij te horen

gevoel zegt nee, verstand schreeuwt ja

ik weet wel hoe het hoort,

dat je iemand aan moet kijken als

je praat

ogen mogen niet wijken, ook al wil je het

liefste zwijgen

opgaan in dagdromen mijn idioom van

geluk, weg van de maalstroom van

hoe te handelen

wat er van je wordt verwacht

Ik schik me, telkens weer, ook nu,

slik braaf mijn medicijn, ga op tijd naar bed,

drink zelden wijn of iets waar alcohol

In zit grijp naar niets maar iets is wat me pakt

gooit mij met volle kracht terug op aarde

Ik heb je nodig lief, ik kan het niet alleen

Dromen aan Zee

wolkenwaan is 

waar ik in vlucht

droom een 

ander bestaan

tot de zee mij

wakker kust

Salix babylonica

bladeren tasten de aarde

treuren boven het water

waar de wilg groeit naar

groen, de tranen voorbij

spiegelend creëert hij

een werkelijkheid

stevig geaard, wortels

reiken tot diep onder

de grond

toch hangen zijn takken,

lijkt hij te treuren

omdat hij

natuurgetrouw niet

anders weet en kan

en wij het zo nodig

een naam moeten geven

Herinnering aan dierbaar Speelgoed

Wist ik maar tijd van

weten, lengte van

bestaan

Kon ik nog maar terug

naar daar

waar spelen en

logeren bij opa en oma

altijd een feestje  was

In het hoge gras

boterbloemen plukken

kransjes rijgen

spelen met pop Isabel

Het huis

op de dijk is dezelfde

niet meer, er is

aangebouwd, het stukje

groen is weg

Soms vraag ik mij af,

ben ik  het vergeten

hoe het moet  leven

wat de reden is van bestaan

dit bestaan, waar niets

vanzelfsprekend is

Ik pluk allang geen bloemen

meer

Isabel is verworden

tot een herinnering aan

een pop die ik liefhad

alsof het mijn kind was

Kon ik soms nog maar

even terug naar daar,

maar ik ben haar kwijt

foto boterbloem

Post uit zee

liefde vind zijn weg

Liefde vindt zijn weg wel weer
al laat het je soms denken
dat zij je vergeten is

Liefde geeft soms zorgen en kom
je hoe hard je het ook probeert
er niet meer  uit

Zij laat je wenen loopt met jouw
gevoelens weg

Maar heus vertrouw,  ze is je niet
vergeten

zij herinnert er jouw aan wat
de waarde is,  laat je het
licht weer zien in de duisternis

Vreemde Vogels

Rare snuiters die gasten,

vreemde vogels in een verenpak

met klompen aan de voeten

en een vliegenmepper die als

staart dient door te gaan

Ik snap het wel, het is feest,

tijd om carnaval te vieren

de vrijheid te koesteren

voor drie dagen de feestneus

op te zetten

Even niet meer op te letten

hoe je je behoort te gedragen

tijdens algemeen belang

om niet voor gek uitgemaakt

te worden, hooguit een

beetje vreemd

Maar alle gekheid op een stokje,

praalwagen of schuin ter been

feesten alsof het de laatste is

ben stiekem  wel een

beetje jaloers

Dus  geef  de 'vreemde vogel’

in jezelf alle bonte felle kleuren

en stort je met hart en ziel

op het carnavalsgebeuren

in het zuiden is het goed

want daar brand nog licht

'Theater' Week van de Poëzie 2018

Is het leven echt alleen maar beter

wanneer je mee gaat met de meute

of wanneer je jezelf denkt te onderscheiden

omdat je  een andere mening hebt

wat zijn de dingen die je echt raken

buiten dit theater wat zichzelf het leven noemt

stel jezelf die vraag

wat speelt er echt,  wat verzwijg je,

ben je eerlijk naar een ander toe of leg

je uitspraken  langs je neer en knik je

ja, nee en amen uit frustratie of onzekerheid

soms kan je niet over alles praten omdat je

gevoel hier aan vast zit

tranen verschuilen zich soms achter de lach

die wordt verstikt tot onvermogen

hij wil er wel uit maar doet het vast verkeerd

wanneer het licht uit gaat en het donker
ontwaakt de angsten zich in tienvoud
aanbieden vraag ik mij soms af

is het einde open of staat alles al vast