Het blijft stil
zo stil dat ik bang ben
dat ik het vergeet
'het' houden van
en hopen op
Ik klamp me vast
aan wrakhout
uit het verleden
en durf niet
los te laten
maandag 27 juli 2020
maandag 29 juni 2020
Bomenwijsheid
Sta rechtop,
fier en trots, je wortels geaard
ook al laat
ik af en toe een takje hangen
en vallen
mijn bladeren in de herfst af,
de basis
blijft
En de wind
die fluistert mij verhalen
maar soms
brult hij zo hard dat mijn takken
daar van
breken en ik even wankel lijk
De kunst is
om met de wind mee te waaien
dat houdt je
scherp en op de been
En mocht je
ooit nog eens in je gedachten
verdwalen wees
dan niet bevreesd
Ik ben hier,
ik sta hier al jaren
Laat mij je bescherming
zijn of nestel je in
het zonnetje
dat door mijn bladeren spiekt
Vlei je neer
op het grastapijt
Heb geen
spijt van wat ooit jouw leven was
Jij deed op
dat moment wat het juiste was
Wat je bent
kwijtgeraakt heb je waarschijnlijk
niet meer
nodig
Wat je nodig
hebt vind je in je hart en hoofd
Kleur de
jaren, kies je seizoen, zomer, herfst
na de winter
komt altijd weer de lente
zodat er
altijd leven blijft
Tot de dag waarop
ik sterf of word omgehakt
Maar weet,
blijf altijd jezelf met beide benen
op de grond
Dit is mijn
bomenwijsheid die ik jou geef
Leef, je
bent prachtig en krachtig dat is hoe
ik jou het liefste
ken
© Joyce
Schipper Rosarium park
Heerhugowaard
29
juni 2020
vrijdag 1 mei 2020
Lente je houd hoop
Wat als er tussen
de zinnen van
dit gedicht
geen komma’s staan
het gedicht niet
met een punt wordt
afgesloten maar
alles open staat
Wat als ik
het niet meer kan,
het uitten
van mijn gevoel
zover wil ik
het echter niet laten
komen, covid
19 heeft lichamelijk
nog geen vat
op mij
De storm
raast tot nu toe alleen
In mijn
hoofd
corona treft
mild al een geliefde
en haar
gezin
ik verzet
mijn zinnen, laat de
woorden los
De intens
mooie lente is begonnen
en die laat
zich niet stoppen,
door ziekte,
zie het als een
cadeautje en
lente je thuis met de
ramen open, in
je tuin of op het balkon
maar lente
je en houd hoop!
foto: Sander Snijders
vrijdag 28 februari 2020
dinsdag 10 december 2019
Boeket
Iets in mij is altijd kind gebleven
dat graag bloemetjes plukte voor
oma of mama, ook had ik ze voor
jou graag geplukt
maar ik heb het opgegeven
want ik heb geleerd dat zelfs
een plantenleven telt
de bloemen laat ik met rust en
koop ze nu met wortels en al
maar ach, bij gelegenheid smokkel
Ik wel eens en haal ze bij
een bloemenstal
zaterdag 28 september 2019
De angst voorbij
Tel geen
jaren
ook geen
dagen die
zijn al
voorbij
Tel slechts
de uren,
niet die
duren
maar die snel
passeren
Tel mijn
zegeningen
en mijn
krachten
hoe ik in
het leven sta
Droom van
morgen
niet te ver,
bewust,
vooruit
Keer naar
binnen
sluit mijn
ogen
en fluister
zacht
Dankjewel
dat ik weer
In mijzelf
geloven mag
de angst
voorbij
vrijdag 2 augustus 2019
Dichterbij
Dichter dan dit,
omringd door
vergezicht
niet meer
kijken wat achter me ligt
toog ik me
naar voren
vraag niet
meer waarom,
omdat ik de
waarheid niet wil horen
Versmoord
verstand, loze woorden
nietszeggende
leugens, gekleurd door strijd
het niet
willen en kunnen opgeven
Er is zoveel
en de wil is groot
om er bij te
horen
gevoel zegt
nee, verstand schreeuwt ja
ik weet wel
hoe het hoort,
dat je
iemand aan moet kijken als
je praat
ogen mogen
niet wijken, ook al wil je het
liefste
zwijgen
opgaan in dagdromen
mijn idioom van
geluk, weg
van de maalstroom van
hoe te handelen
wat er van
je wordt verwacht
Ik schik me,
telkens weer, ook nu,
slik braaf
mijn medicijn, ga op tijd naar bed,
drink zelden
wijn of iets waar alcohol
In zit grijp
naar niets maar iets is wat me pakt
gooit mij
met volle kracht terug op aarde
Ik heb je
nodig lief, ik kan het niet alleen
Abonneren op:
Posts (Atom)