Groei (beeldgedicht)

Nu zie ik mijn eerste grijze haren

Tel de rimpels in mijn gezicht

Besef niets staat vast, zelfs

de woorden in dit gedicht

Ik spring de diepte in,

niet meer onder moeders vleugel,

maar een huis met  eigen dak

Ik staar naar een schilderij,

een foto, slechts een

momentopname van toen

en voel weer even  hoe het was

De jaren tellen en ik ga vooruit

niet stel op sprong, voor het eerst

hoor ik de vogels weer zingen

die teruggekomen

zijn van hun vlucht

Groei (2)

Groeien is volwassen worden,

Kind zijn af

Geen poppen meer om mee te

spelen die je als kind zijn had

Groeien is in het diepe springen

je dromen tegemoet

Maar ook teruggefloten worden,

niet altijd gaat het goed

Groeien is ouder worden

en toch met de tijd mee gaan

van jas verwisselen

als het kouder wordt

Groeien is soms ook terug

maar niet bij af

Jezelf omarmen, het kind

wie jij ooit was

je draagt haar in jou hart,

daar zal ze altijd blijven

Groei (1)

Groei is ontwikkelen

Is stilstaan, loslaten

Niets staat vast

Groei is tijd die tikt

Verscholen achter glas

het pakt je bij de lurven

Slokt soms op en doet pijn

Het verjaart in de jaren

dat je ouder en wijzer word

De  klok die je ooit gekregen heb

meegegeven aan grof vuil

tijd staat nooit stil maar

soms brengt het je terug

in herinnering,

maar ook vooruit

waar de toekomst

nog open ligt

Het regent zonnestralen vandaag!

Ik kleur de wolken roze

teken morgenstond en avondrood

groen rijmt mijn gedachten,

geeft sfeer en ambiance

kleur bloemen in  rood, oranje

geel

de campanula schiet als onkruid

maakt mijn zinnen paars

en minder zwaar

de nacht tint donker, grijs

die lange zwarte nacht na nacht

de nacht die mij niet deren kan

bedenk ik wijs

wolken zwijgen….

Het regent zonnestralen vandaag!

Poëzie in de branding 2017

zeeën van tijd

kiezels van waarde

korrels van hoop

vastgelopen aarde

voetje voor voetje

zucht na zucht

stormen doorstaan

uit oorlog gevlucht

© Joyce Snijders -  Schipper

Dit gedichtje heeft van 23 mei tot 6 juni gehangen in de branding van Bergen aan Zee. Ik was ontzettend vereerd dat  oa mijn gedichtje was gekozen om op de paal in de branding te staan. Ook Corry Nieman, lid van Schrijvenswaard en schrijfvriendin had een prachtig gedicht geschreven waarmee ze een plekje had in het paviljoen van Blooming Beach . Hieronder een impressie.... 

Corry aan het voordragen van haar gedicht

Zal het dan toch?

Zal het dan toch?

In vandaag schuilt er een

Klein sprankje hoop

Zonlicht in het duistere zijn

van mijn gedachten

Bloemen maken me blij, de

lente maakt me blij

Vogels nestelen en ik

nestel mijzelf weer eens in

een positief gedicht

Zal het dan toch ooit weer

eens worden  hoe het was?

Onbevangen  de dag

omarmen zoals vandaag

Enjoy!

"Liefde"

Met het schrijven van dit gedichtje heb ik me laten inspireren door schrijver en kunstenaar Kahlil Gibran en zijn boek Spiegels van de Ziel 

"Liefde"

Wat is dat toch wat men Liefde noemt?

Wat is de bron van dit gegeven,

is zij blind voor de ziende

geschapen door de tijd,

is het een natuurlijk bewegen

tussen daad en gevoel, of is het een

weten,  zo diep, wat niet in woorden

te vangen is

                          

Zijn wij ooit in staat om ons hier aan

over te geven?

Hebben wij niet genoeg

geleerd over haat

en die weg te zetten als verraad

tegen al wat menselijk is

Zorgelijk ook,

een put waarin wij  verdrinken

Wat is dat toch wat men Liefde noemt!

Het is geen jou, geen ik, het is zelfs geen

wij of een ieder voor zich

Is zij een puur en zuiver geweten dat eindigt

met de jeugd wanneer de jaren tellen

Of is Liefde de rust die in het lichaam huist

wanneer men de ziel ontmoet in de

diepte van de eeuwigheid