Terug

schrijven
rust
ruimte
stoppen met
denken
piekeren
hier en nu
is wat telt
vechten zal
Ik tot ik weer
de oude ben
de Joyce
die ik herken
heus het komt
wel weer goed
mijn hoop is
nooit verloren
geweest,
nou ja, even dan
Maar ik ben er
weer, stap voor
stap vervolg
ik mijn weg
waarheen die
mij ook leiden
zal

Ode aan de Appel

Kerstgedichtje

Met zingen werd de Liefde verzonnen

Met zingen werd de ‘Liefde ’verzonnen,

er was geen houden van, Maar meer een

begeren naar. Tot het niet meer kwam,

het hield op met bestaan, Althans in huidige

staat. De verandering kwam plots,

toen hield het op……..”het begeren”

immers constant voor het zingen de kerk

uit gestuurd te worden gaf hem geen

recht meer van bestaan. Maar negen

maanden later was hij toch blij verrast

een prachtig kindje, dat was het resultaat

de lusten van het Vlees in Liefde ontwaakt.

Toen hield hij niet meer op met zingen

met houden van en voor altijd beminnen,

trouw aan elkaar, gezin gesticht, voor altijd

samen, hij houd van haar zij van hem

Vader, moeder, huisje, boompje, kindje

een zinnenstrelend bestaan.

Een voorbeeld ook Voor velen die

zingend de kerk zijn ingegaan.

Aan IS

Hoe stoer ben jij, 
de terrorist uithangen,
je geloof verkrachten,
haat zaaien bij de beesten af

Idealen?
nou ik heb ze ook
op het extreme af
democratie noemen ze dat

Of noem het vertrouwen
wat jij wilt
geloof in goed, alleen
maar goed, God, of hoe
jij het ook noemen wilt

Spreek alleen uit liefde
niet met kogels
ik draag geen wapens
kijk ik hef mijn
handen in de lucht

Een beetje de
terrorist uithangen
stoer hoor maar niet
heus

Zijn

Ik heb mijn huis niet hoeven verlaten

mijn geliefden niet voor onmogelijke

keuzes gesteld

kinderen hebben hier een toekomst

hoe onzeker die soms ook lijkt

is dat niet wat we willen

‘Toekomst, leven fijn?’

Mijn hart is niet gebroken ook al

zitten er wat barstjes in

mijn land is mij lief ik hoef het niet

 te verlaten, te vluchten voor

geweld, wanhoop en verdriet

zoekend naar veiligheid

een toekomst, leven, fijn!

Mijn woorden kan  ik delen,

ik hoef niet achterom te kijken

wordt er niet om vervolgd

ik vind hierom  geen angst, behalve

dan de angst wat mij niet logisch lijkt

dit alles niet te gunnen aan mijn

medemens gevlucht uit  oorlog

op zoek naar Toekomst, leven,

‘ Zijn!’

Avond

De kou daar buiten gelaten
gordijnen dicht
de kat slaapt
kaarsjes branden
geven licht

Gekleed in huispak
mijn voeten languit
op de bank,  tv voert
zachtjes de boventoon

Er is iets wat niet
tot wachten bedwongen
kan worden op deze
lange winteravond
die lezend tot zwijgen
wordt gebracht