Zie je mij

ik ben hier,

zie je mij

zoals ik jou

met mijn ogen dicht

Waar sta jij dan

woon je daar

waar het hart

de ziel verlaat

vrees niet

weet je

dicht

bij mij

Heerhugowaard 31 juli

Joyce Schipper

In Memoriam

In Memoriam

Haar lach, haar stem, haar warme blik, ik mis het allemaal

De stilte die ze achterliet is soms zwaar om te dragen

Maar haar liefde onuitwisbaar en zacht blijft voortbestaan in mijn hart

Dag mam, rust zacht, we zullen jou nooit vergeten, we missen je en houden van jou….

❤️

Heerhugowaard 2 juni 2023

 

Joyce Schipper

Geen titel

Ik zou willen schrijven over een pril geluk van vrienden van ons die straks opa en oma gaan worden van hun eerste kleinkindje dat wordt verwacht. 

….De lente die nu in volle aanschouw is zou ik willen bezingen in prachtige zinnen.

Ik zou willen verhalen over mijn nieuw begin, de stappen die gemaakt zijn binnen een therapie die nu bijna afgerond is.

Wat zou ik mezelf graag willen aanzetten om dit alles onder woorden te brengen en op schrift te zetten met een positief gemoed.

Maar zelfs dat kan ik niet dus schrijf ik niets, ben stil. Wees lief. 

Heerhugowaard 17 maart 2022

Foto Eugènie Herlaar 

Gepest

Dit verhaal al eerder geschreven. In het kader van de week tegen het pesten heb ik het gevoel dat ik het nu kan en wil delen....

Gepest Ik heb mijn jeugd veel te veel laten beletten door mijn pestverleden. De lagere school en de middelbare school is hierdoor geen pretje voor mij geweest. Ik zou willen dat ik terug kon verlangen naar mijn jeugd. Maar in grote lijnen wil ik het liefste vergeten maar het komt steeds terug, ook nu weer in deze tijd. Het coronatijdperk waarmee we waarschijnlijk de geschiedenisboekjes gaan halen geeft veel herkenningen vanuit mijn verleden waarin ik als virus werd behandeld. Er werd constant tegen me gezegd dat ik stonk en als ik een persoon, vooral klasgenoten, per ongeluk aanraakte werd dit aan een ander doorgegeven met de woorden: nu ben jij besmet met Joyce, die stinkerd. Ach en laat ik nu een van die weinigen zijn die de fysieke beperkingen van het afstand nemen van elkaar in deze tijd geen of weinig moeite heb. Zo blijft het besmettingsgevaar geweken en ik voel me nu meer veilig dan voorheen. Gek hoe zoiets door kan werken in je doen en laten. Ik heb nooit iemand makkelijk toe kunnen laten wat fysieke nabijheid betreft maar dat maakt me niet tot een koud persoon die geen liefde en aandacht nodig heeft. Tot na mijn eindexamens op de Mavo werd ik heel veel gepest. En na mijn middelbare schoolperiode ben ik ziek geworden. Ik kon de vrijheid die ik had niet aan. Ik was of ben te prikkelgevoelig en dat in combinatie met leren en werken in de zorg en het op eigen benen staan door op kamers te gaan wonen in Amsterdam heeft mij de nek omgedraaid. Natuurlijk is niet alles in mijn leven en mijn jeugd kommer en kwel geweest en heb ik hele fijne tastbare herinneringen aan een plek waar ik tot nu toe heel graag kom. Op de Huygendijk in Heerhugowaard, daar woonde vroeger mijn Opa en Oma in een huisje aan de dijk. Dat was voor mij de plek waar logeren altijd een feestje was. Een plek waar ik onbekommerd kon spelen met mijn pop Isabella. In het hoge gras plekjes creëerde wat mijn woning was. Mijn Opa die altijd zo liefdevol was en mijn oma die soms ook streng kon zijn maar wat was die tijd mij zo dierbaar ik alles voor over willen hebben om die terug te laten komen. De plek waar ik mijzelf kon zijn. En juist nu in deze coronatijd is daar de plek waar ik mijn troost kan vinden. Mijmerend met mijn gedachten aan het Noord Hollands kanaal. Op de plek waar ik alles kon vergeten en mijzelf kon zijn. Zonder oordelen van wat een ander over mij vindt. Nu de tijd daar is dat we ons meer naar binnen kunnen reflecteren omdat we niet gestoord worden door de alledaagse afleidingen die het volwassen zijn met zich meebrengt. Zo zat ik vandaag te mijmeren over een gedicht met onderwerp: je jeugd. Ik heb het geprobeerd maar dat lukt niet. Ik wil zo graag onbekommerd lijken maar dat ben ik niet. Daar wel en ben ik opgehouden met het van mezelf moeten of wensen om inspiratie te krijgen waar ik door mijn medicijnverhoging mezelf compleet geblokt voel. En nu zomaar opeens dit verhaal. Mijn verhaal, dat ik eigenlijk nooit deel. Wellicht moet ik ook door een barrière heen zodat dit virus geen vat op mij kan krijgen. Het is tijd om af te sluiten en de vrede te vinden met mijn innerlijk kind. De onzekerheid een plekje te geven want het is zoals het is. Mijn dromen van vroeger om in de zorg te gaan werken zonder dit goed voor mijzelf te doen. Daar wordt het nu maar eens tijd voor. En die tijd heb ik nu en benut die ook door veel in de natuur aanwezig te zijn. En daar op mijn plekje aan het Noord Hollands kanaal. 

 Heerhugowaard 18 april 2020 

 © Joyce Schipper