Blikken wegen zwaar net als fluisterwoorden
Ik voel hoe de stabiliteit in gemoed
Op barsten staat
Het is alsof ik mezelf verlies
In de drukte die niemand echt ziet
Maar op die rand van twijfel en moeheid
Heb ik besloten om verder te gaan
Ik voel de grond onder mijn voeten
Recht mijn schouders hef mijn kin
Niet ongebroken maar ook niet verslagen
Stap voor stap durf ik weer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten